Als ik aanbel op de Duinlaan 129 besef ik dat ik hier voor de deur sta van een inmiddels 100 jaar oude Duiker & Bijvoet villa in prachtige staat en met een schitterend onderhouden tuin er omheen. Maar ik herken de woning vooral uit een televisieserie uit de jaren ’90, gebaseerd op de Amerikaanse comedyserie Golden Girls. De woning komt hier namelijk duidelijk (maar heel kort) in beeld in de ‘leader’ (de aankondiging) en na de reclameblokken. Daar wil ik natuurlijk het fijne van weten!

Dankzij een reactie op de Facebookpagina op een post over ‘Huizen die nog bestaan’ kwam ik in contact met Sebastiaan (Bas), de jongste zoon van Jan ten Hoopen, bewoner van de Duinlaan 129. Een afspraak voor een kennismaking kon natuurlijk niet uitblijven en was snel gemaakt.

Ik word begroet door een vitale eigenaar, zijn vriendin en Bas. “Sorry voor de vuile handen, ik was nog effe in de tuin bezig”, verontschuldigt de 84-jarige Jan in onvervalst Haags, terwijl ik via de dubbele deur met klopper wordt binnengelaten. Het is wel meteen duidelijk dat we hier te maken hebben met een tuinliefhebber pur sang. Alles ziet er piekfijn verzorgd uit, nou ja, op schone handen na!

Jan is nog dagelijks te vinden in de tuin en al wordt het wel wat moeilijker door de leeftijd, toch is het nog steeds zijn grote passie.

Het gesprek begint aanvankelijk over ‘hoe lang woont u hier al?” “Zeg maar je”, zegt Jan, die onmiddellijk op z’n praatstoel zit. “Sinds 1973 wonen we hier al, dus op de kop af 50 jaar”. “Dat is dus precies de helft van de leeftijd van het huis”, becijfer ik snel, om aan te geven hoe uniek dit huis wel niet is.

Ik zit op het puntje van m’n stoel, want er valt vast een hoop te vertellen. Maar het gespreksonderwerp verandert al gauw in voetbal, zijn andere passie. Jan is namelijk profvoetballer geweest en jarenlang trainer bij Quick aan de Sportlaan.
Hoewel ik het toch wat wil bijsturen richting het verhaal van de woning – daar kom ik natuurlijk voor – zal later blijken hoe belangrijk dat voetbal en Quick zijn geweest voor de rest van zijn leven. Én voor het verhaal over de Duinlaan 129!

De bakkerij van mijn vader

Jan is geboren in 1938 in de Amandelstraat. “Mijn vader had een bakkerij op de hoek met de Mandarijnstraat en wij woonden er tegenover op de eerste etage.”

Jan herinnert zich nog goed de oorlogsperiode, als kind van 5, 6 jaar. “Het was oppassen voor de Duitsers. M’n vader had onderduikers in de bakkerij, die verstopten zich boven de oven. Als er gevaar dreigde, zette m’n moeder een plantje voor het raam. Dan wist m’n vader dat er soldaten kwamen en de onderduikers zich moesten verstoppen. Ze belden bij m’n moeder aan voor de sleutel van de bakkerij. Dan liep ze zo langzaam mogelijk mee naar de overkant, zodat m’n vader genoeg tijd had om de onderduikers te verstoppen! We hadden veel mensen te logeren, want zo werd mij dat toen verteld. Ik mocht er natuurlijk absoluut niet over praten. Een oom is helaas wel opgepakt, de echtgenoot van m’n moeders zus. Nooit meer teruggezien. Ik heb mijn tante nooit meer zien lachen.”

Ook herinnert hij zich de lanceringen van de V2’s bij Loosduinen. “Bij vrienden in de buurt hadden ze een plat dak. Daar zagen we de V2’s opstijgen met veel herrie en rook. Wij vonden het als jochies heel indrukwekkend. Maar als het kabaal kort na de start opeens ophield, dan wist je dat het foute boel was! En het ging nog wel eens fout!”

“Aan het begin van de oorlog gingen we nog vaak naar het strand bij Kijkduin. In de winter vingen we meeuwen, die van de kou lagen te creperen op het strand en in de duinen. Die namen we dan mee naar de bakkerij om te ontdooien. Zo hebben we heel wat vogels gered!”

Fietsen via de Duinlaan

Vanaf z’n 17e jaar ging hij fulltime voetballen bij het 1e van Quick en werd later profvoetballer o.a. bij ADO (zie https://www.voetbal.com/speler_profiel/jan-ten-hoopen/). Eind jaren ‘60 werd hij bij Quick trainer en begeleider van een elftal, tot begin jaren ‘70. Niet zonder trots vertelt hij dat hij grondlegger is geweest van het prestatievoetbal. Het leven speelde zich voornamelijk af op en rond de voetbalclub aan de Sportlaan.

Na z’n diensttijd is Jan fysiotherapie gaan studeren, maar het voetballeven bij Quick bleef. “Ik ben op m’n 29ste getrouwd met Louise. We kochten een woning in Monster, waar we 7 jaar hebben gewoond. Hier zijn de 2 oudste zoons geboren.”

“Telkens als we van en naar Quick fietsten, reden we via de Duinlaan en langs nr. 129. ‘Oh, als we dat huis toch zouden kunnen kopen’ zeiden we steeds. “Maar we konden dat nooit betalen. En intussen werden we steeds verliefder op dit huis.”

“Totdat we in 1973 via een bevriende makelaar bij Quick hoorde dat de woning misschien in de verkoop ging. Wij gelijk een afspraak maken en gaan kijken. Konden we het wel betalen? Toen hebben we een stuk onder de vraagprijs geboden en na een paar dagen kregen we het verlossende telefoontje. Geaccepteerd! De verkopende partij was de familie Bouwman, die woonde er bijna 11 jaar. Hij verbouwde huizen, samen met zijn neef en verkocht ze dan weer met winst.”

“En nu komt het grappige”, vertelt Jan verder. “Bij de verkoop kwam mevrouw Bouwman op de verkoop terug! Zij klaagde dat ze zo vaak moesten verhuizen. ‘Het was nu wel genoeg geweest’, had ze gezegd. De notaris zei, dat ze bereid waren om ƒ30.000 te betalen, als we van de koop af zouden zien!”

“Nou, daar stonden we dan. We belden met onze vriend de makelaar en die zei gelijk: ‘Denk er goed over na, het lijkt heel aantrekkelijk, maar dit is jullie droomhuis en zo’n kans krijg je nooit meer.’ Dat gaf wel de doorslag. We hadden eindelijk wat we altijd wilden en die 30 ruggen, laat die maar zitten! ‘We gaan er niet op in!’ zeiden we tegen mekaar. En zo hebben we de volgende dag getekend. Op 16 mei 1973 was de Duinlaan 129 van ons!”

Verbouwing

“Toen we wilden verbouwen mochten we dat alleen aan de achterkant doen. De Welstandscommissie verbood ons om aan de voorkant ook maar iets te veranderen. De originele bouwtekening laat zien, dat de vorige eigenaar, Bouwman, al flink had geklust en behalve de aanpassing van de hal en WC, ook een extra slaapkamer en een nieuwe badkamer had gemaakt. Met de komst van Bas, onze derde zoon, wilden wij nog een extra slaapkamer hebben. En dat mocht gelukkig.”

En nu de Golden Girls…..

Een vraag die al tijdens het gehele gesprek op m’n lippen ligt: “Hoe zat het nou precies met die Nederlandse tv-serie over de Golden Girls?”

“Op een dag stond er een aantal mensen voor het huis te kijken en waren druk met elkaar in gesprek, terwijl ze om de beurt naar de woning keken, de tuin en de zijkant. Ik dacht dat het voor de mooiste tuinverkiezing ging, dus liep naar buiten en nodigde ze uit om het huis en tuin van dichtbij te bekijken.”

“Toen bleek dat ze helemaal niet voor de tuin kwamen, maar hier namens een tv-productiebedrijf een filmlocatie zochten voor een nieuwe tv-serie. Dat bleek dus later om de Nederlandse versie van de Amerikaanse comedyserie ‘Golden Girls’ te gaan uit begin jaren ’90.”

“Ze vroegen of ze toestemming konden krijgen om buiten opnames te maken in de tuin, met het huis als decor. Binnen was niet nodig, dus ik vond het al lang best. Ik geloof een paar weken later was de afspraak gemaakt om de opnames te maken en kwamen ze met een filmploeg om de hele dag vanuit alle hoeken te filmen. Ook de actrices, waaronder Pleunie Touw en Loes Luca, kwamen langs, die waren ook te zien aan het begin van elke aflevering. Ik heb ze allemaal voorzien van koffie. Leuk om mee te maken. Ik heb er niks voor gekregen, alleen de eeuwige roem”, lacht Jan.

We maken nog een foto voor in de tuin, net zoals in de tv serie en ik vertrek, vrolijk uitgezwaaid door vader en zoon Ten Hoopen.

Wát een verhaal weer. Een huis met een verhaal!

 

Theo van Os
Geschiedenis Kijkduin